Hoe het begon

by | Apr 29, 2014

Het is lente!

Het is april 2014 en we hebben het onwijs naar ons zin in Amsterdam. Er zijn weinig plekken waar het beter toeven is op dit moment dan in deze uit z’n winterslaap ontwakende stad. Op zonnige dagen zitten de terrassen vol en met alle toeristen zijn de straten kleurrijk en levendig. Het duurt echter niet lang meer voor we weer naar Italië vertrekken. Sinds Indi geboren is hebben we flink wat tijd in het land van la dolce vita doorgebracht en we hebben goed nagedacht over onze toekomst. We zijn er nog niet helemaal uit, maar hebben al wel wat meer richting kunnen geven.

Vanaf juni dit jaar gaan we een Walser baita huren in het kleine dorpje Rassa in Valsesia, een vallei in de noordelijke Italiaanse Alpen. We zullen daar in ieder geval de zomer doorbrengen omringd door fantastische uitzichten. We gaan daar wat groenten en fruit verbouwen, wat beestjes verzorgen en een flinke stapel hout opbouwen voor het geval we besluiten ook de winter door te brengen in het stulpje daar.

Meer over de boerderij, de homestead, het dorpje en de vallei in toekomstige posts. In deze eerste serie willen we je meenemenen in ons verhaal en een stukje geschiedenis.

Jimmy Woo

Lin en ik ontmoetten elkaar in de zomer van 2010 in de Jimmy Woo, een fancy club in Amsterdam. Allebei behoorlijk dronken, dansend op het nieuwste nummer van de Black Eyed Peas was het liefde op het eerste gezicht.

We leidden allebei een druk bestaan. Een jaar daarvoor was ik begonnen aan mijn nieuwste startup. The New Motion had ongeveer 10 medewerkers en we hadden net onze eerste investering afgerond. Lin zat midden in het onderzoek voor haar promotie die ze begin 2013 afrondde. We werkten veel en allebei onze jobs vereisten dat we veel reisden. Naast werk hadden we ook een druk schema: kiteboarden, skiën, wandelen in de bergen, uitgaan met vrienden… Lang verhaal kort: we hadden een vol en goed leven.

Toen, in de laatste paar jaar veranderden er aantal grote zaken die onze kijken op het leven, de wereld en de natuur dramatisch veranderden.

Ziekte van Pfeiffer

In oktober 2011 waren we bij The New Motion bezig met een investeringsronde. Het liep lekker op dat front en Lin en ik deden een klein stedentripje naar Berlijn. Ik voelde me niet super, maar tilde daar niet te zwaar aan. Zoals altijd was Berlijn fantastisch. We gingen naar onze favoriete clubs zoals Berghain, aten oesters op de bovenste verdieping van KaDeWe, dronken cocktails langs de Spree en hadden een leuke tijd met vrienden. De avond dat we terugkwamen in Amsterdam werd ik ineens erg ziek. Zonder al te veel in detail te treden: ik bracht een week door in bed en na een bezoekje aan de dokter bleek dat ik ziekte van Pfeiffer had. Advies: 2 tot 3 maanden niet te veel werken en vooral geen vermoeiende dingen doen.

Ondertussen nam helaas bij The New Motion de stress wat toe. We hadden 30 man in dienst en moesten nu toch echt die investeringsronde afsluiten, anders moesten we naar alternatieve scenario’s gaan kijken, waaronder ook het opdoeken van het bedrijf. In plaats van in bed liggen, was ik na 10 dagen alweer vol in touw. Als ik foto’s van mezelf bekijk vanuit die tijd zie ik eruit als een spook en het verbaast me nog steeds dat niemand daar ooit wat van gezegd heeft (Lin daargelaten, ik weet niet of ze ooit meer bezorgd over me is geweest). We werkten dag en nacht om de onderhandelingen af te ronden, het boekenonderzoek succesvol te doorstaan en om alle juridische documentatie te maken. Als we de boel niet klaar hadden voor de Kerst konden we ons team niet garanderen dat ze in het nieuwe jaar nog een baan hadden. Het werd nogal hectisch.

Gelukkig, op de 23e december konden we verlossende woord aan het team mededelen: de Series A round was afgerond en iedereen kon met een gerust hart Kerst gaan vieren. Ik moest bijna huilen en ik denk dat dit één van de meest intense momenten in m’n leven was. Ik was zo ontzettend opgelucht dat we dit bereikt hadden en dat we het bedrijf naar het volgende niveau konden tillen en door konden werken aan de doelen die we ons gesteld hadden.

Goede voornemens

Lin en ik namen 3 weken vakantie om toch die ziekte van Pfeiffer maar even wat aandacht te geven. We bezochten vrienden in San Francisco en vlogen daarna door naar Hawaii. Hier reflecteerden we op alles wat er gebeurd was in het afgelopen jaar. We besloten daar ook dat we een kindje wilden. We reden over de eilanden, liepen over de stranden, zwommen in de oceaan en praatten veel, heel veel. Soms over werk en over het verleden, maar veelal over de toekomst en wat voor levensstijl we wilden voor onszelf en ons kindje, als we die loterij ooit zouden mogen winnen.

We maakten een lange lijst van goede voornemens voor 2012. Ik had er nog nooit aan gedaan, maar het jaar wat we toen afsluiten en alles wat daarin gebeurd was, deden me besluiten dat dingen echt anders moesten. We besloten nooit meer processed voedsel te eten, altijd voldoende slaap te pakken, niet meer zoveel te drinken en niet met de iPhone in de hand in slaap te vallen.

We sloten onze vakantie af met de gedachte dat ondanks dat het afgelopen jaar heftig geweest was, we ons lesje wel geleerd hadden en we in het nieuwe jaar de zaken anders gingen doen.

Onderweg terug naar Nederland zochten we nog een keer onze vrienden in San Francisco op. We dronken thee bij Samovar, een van de weinige plekken in downtown San Francisco waar ik echt tot rust kan komen. Ik herinner dat ik dacht: ‘het leven is goed’ en als je me toen zou vertellen dat we nu op het punt naar de Alpen te verhuizen had je ik voor gek verklaard.

Fast foward 1 jaar

Het is maart 2013 en ongeveer jaar nadat we onze lijst van goede voornemens gemaakt hebben. Lin is zwanger! Daarbij heeft zo ook nog eens net haar promotie afgerond. Op zwangerschapsfront niet als allemaal even soepel. Lin heeft last van harde buiken en dat zorgt ervoor dat ze eigenlijk niet veel kan. Alle checkups zeggen dat alles met de baby goed is, dus behalve oncomfortabel is er weinig om ons echt zorgen over te maken. Op medisch advies doet Lin het rustig aan. Indi, zoals de baby gaat heten wordt als het goed is ergens halverwege augustus geboren, prima timing wat ons betreft.

Verandering is goed

Bij The New Motion gaat het prima. We installeren honderden laadpunten per week en steeds meer mensen gebruiken onze laadpassen. Ik ben echt serieus blij wat we aan het doen zijn als bedrijf. Er werken ongeveer 80 mensen voor ons en we gaan uitbreiden naar België en Duitsland.

In het management team gaat het niet van een leien dakje. De energie en chemie die er was in het begon is een beetje weg en we hebben moeite het momentum vast te houden. We verschillen af en toe serieus van mening op belangrijke strategische onderwerpen en ik denk soms wel eens dat het de business schaadt.

Tegelijkertijd, hoewel onze performance prima is, hebben we extra geld nodig om onze ambities te realiseren. En, het bedrijf is nog niet winstgevend. Dus, wederom wordt het een tikje stressvol.

Tegelijkertijd zit ik al een tijdje te spelen met het idee een sabbatical te nemen zo rond de tijd dat Indi geboren wordt. Het idee om veel tijd met de kleine te besteden in het begin klinkt erg aantrekkelijk. Misschien moet ik dit combineren met het opgeven van m’n plek in het management om zo plaats te maken voor nieuw bloed. Dat zou best eens kunnen helpen!

Eerst vinden mensen het geen goed idee maar op het moment dat één van onze commissarissen bereid is als nieuwe CEO aan de slag te gaan, gaat men overstag. Onze investeringsronde wordt snel daarna afgerond en op deze manier kunnen we met een frisse ploeg onze uitbreidingsplannen voortzetten.

Het betekent natuurlijk wel dat ik geen baan meer heb. Maar daar ben ik blij mee, omdat ik echt denk dat de veranderingen die we hebben aangebracht The New Motion naar het volgende niveau gaan brengen.

Road trip door Italië

Het is eind april en het ziet er niet naar uit dat Lin nog aan het werk kan voordat Indi geboren wordt. De harde buiken zijn niet gestopt en worden met de dag pijnlijker. We besluiten een lange break te nemen en op Koninginnedag 2013 rijden we naar Le Marche, Italië. Rond de tijd dat de Koningin haar abdicatie tekent en Willem Alexander de nieuwe Koning van Nederland wordt, rijden wij de grens over Duitsland in.

Eenmaal in Le Marche relaxen we veel, en praten en denken we wederom veel over hoe we willen dat onze levens eruit zien en welke omgeving we Indi willen geven om in op te groeien. De natuur waar we continu door omringd worden vinden we fijn, het is lekker om in een gezond, simpel en geïntegreerd te leven. Willen we het niet altijd zo?

We lezen veel over duurzaamheid, whole systems, permaculture, de Gaia theory en meer. Het onderwerp homesteading passeert de revue en tegen de tijd dat we eind mei terugrijden naar Nederland is het duidelijk: we willen onze goede voornemens die we begin 2012 hebben opgeschreven naar het volgende plan tillen.

Met woorden als nature-bound, resilient en appropriate technology in ons hoofd rijden we terug naar Nederland en we besluiten een uitgebreide try out te doen als Indi geboren is. Een try out in het leven van de geïntegreerde leven dat meer geconcentreerd is rondom natuur en dat 10 stappen simpeler is dat het leven wat we nu leven. Een try out, want, het is een groot verschil met ons huidige leven in het centrum van Amsterdam met een goed betaalde baan. Gelukkig hebben we een aardige financiële buffer opgebouwd en ook vandaar een try out: dat allemaal in één klap overboord gooien en meteen een boerderij in Le Marche kopen dat zou ook zonde zijn.

Met dat in gedachte rijden we de grens over Nederland is waar we onze voorbereidingen starten. De zomer is mooi en op 5 augustus vroeg in de morgen rijden we over Dam richting het ziekenhuis waar later die dag Indi Filipa geboren wordt.