Winter in Alagna Valsesia

by | May 28, 2014

In de post van vorige week praatten we over hoe we Alagna kozen als onze volgende stop in onze in onze trial run. Voordat we naar Alagna kwamen spendeerden we een aantal maanden in Le Marche en toen we vanuit de prachtige, heuvelachtige provincie van Macerata en de dorpjes Colmurano en Sarnano wegreden dachten we dat we onze plek gevonden hadden. Een stap als deze vereist veel planning, maar gelukkig voldeed Le Marche aan alles vereisten. Mooie natuur, niet te geïsoleerd, veel scholen, cultuur en geschiedenis, mooie kunst en wat bergen binnen handbereik. Het had alles.

Maar doen reden we naar de Alpen, Valsesia in. De vallei is lang en de weg stijgt zachtjes, beginnend bij het kleine stadje Borgosesia, langs Varallo met z’n historische Sacro Monte en verder naar wat men Alta Valsesia noemt, het hoge gedeelte van Valsesia. Het was mooi weer, de uitzichten waren fantastisch en we hadden het naar ons zin. Net nadat we Varallo achter ons gelaten hadden keken we elkaar aan en werden we stil. Het duurde even voordat we het durfden toe te geven, maar we wisten toen dat ondanks alle checkboxes, de planning die we gedaan hadden en de fantastische mensen die we ontmoet hadden in Le Marche dat de Alpen onze plek ging worden.

We hadden al wel eens nagedacht over de Alpen, maar hadden besloten dat het klimaat te hard voor ons zou zijn. De winters te lang, te regenachtig… We wilden beesten en om die nou 6 maanden per jaar binnen te houden in de winter was niet wat we wilden. Het groeiseizoen zou maar ongeveer de helft zijn van wat het in Le Marche is. De valleien zijn lang en geïsoleerd. Scholen zijn ver weg, laat staan op loopafstand. Le Marche won op alle vlakken, dus waarom zouden we verder kijken dachten we.

En toen reden we dus Valsesia in en op een of andere manier ging al het onderzoek wat we gedaan hadden in 5 minuten overboord. Het stond in geen verhouding met de overweldigende aanwezigheid van de bergen, de frisse lucht, de no-nonsense mentaliteit van den mensen, het simpele maar lekkere eten. Natuurlijk, veel van dat al hadden we in Le Marche ook, maar de Alpen boden iets speciaals, iets wat we op geen enkel moment hadden ervaren meer naar het zuiden.

Een kleine boerderij annex homestead starten in de Alpen zou een totaal andere ervaring worden als in Le Marche en een veel grotere uitdaging; dat wisten we. Maar we moesten het proberen zeiden we tegen elkaar. De manier waarop de bergen aan ons trokken, ons welkom heetten, het gevoel dat ze ons gaven; we konden het gewoon niet negeren.

Veel wandelen en ons nieuwe huis

Toen we de vallei inreden besloten we onmiddellijk dat we de weken die we hadden zouden gebruiken of deze plek echt iets voor ons was. En als dat zou was, zeiden we ook, dan zouden we eerst wat huren en niet meteen in het diepe springen. Want ondanks al onze gevoelens, het is nog steeds een hard leven in de Alpen, dus het eerst een jaartje uitproberen leek een goed idee. Eén van de dorpjes die Lin meteen op de lijst zetten was Rassa. Op de een of andere manier inspireerde naam haar en wat ze online had gezien leek haar leuk. Nadat we in ons appartement in Alagna aankwamen hadden we echter andere dingen te doen; de familie kwam skiën en besteedden wat tijd aan andere zaken.

Twee of drie weken later achter, toen de rust wat weergekeerd was en onze familie en vrienden weg waren, zaten we een hapje te eten met Raymond, Blanca en hun kinderen. Toen we hun vertelden over onze ideeën, kwam Ray ineens op de proppen met een plek waar hij eerder dat jaar geweest was iets lager in de vallei. Daar moesten we eens gaan kijken. De eigenaar had een mooie boerderij gebouwd net iets buiten het dorpje en wilde het nu graag verhuren omdat ze zelf verhuist was. Het dorpje heette… Rassa.

Het duurde even voordat we ernaar toe konden omdat de weg geblokkeerd was door een lawine. Toen we dagen later tussen de sneeuwhopen door naar Rassa reden en we in het pittoreske dorpje aankwamen wisten we het meteen: dit was een mooie plek om onze reis te vervolgen.

Twee weken later ontmoetten we de eigenaar van de boerderij en toen ging het allemaal vrij snel. De eigenaar leidde ons rond en het voelde meteen goed. Het enige wat we hoefde te doen was een huurovereenkomst sluiten en dat duurde niet lang. Tegen het einde van de dag reden we weg, wetende dat onze volgende plek in onze ontdekkingstocht hier diep in de bergen zou zijn.

Vrij snel daarna vertrokken we weer naar Nederland. We zijn de afgelopen tijd druk geweest met de voorbereidingen voor onze move naar Rassa. Tegen de tijd dat je dit leest zitten we lang en breed op onze Alp en we zien er naar uit om je er alles over te vertellen. Meer volgende week!