De Zeis en The Zone

by | May 30, 2014

In 2007 en 2008 toen ik Lin nog niet ontmoet had was ik nog veel aan het reizen voor m’n werk en ging ik vaak naar ons kleine huisje in Valle di Gressoney om te relaxen en te wandelen. Op een gegeven moment aan het begin van de zomer was ik er weer en het gras in de achtertuin was weer flink hoog gegroeid. Ik kon niet wachten tot de buren kwamen om hun grastrimmer te lenen dus ik reed naar beneden en kocht voor een paar honderd Euro zo’n elektrisch apparaat. Blij als een kind was ik de paar uur daarna gras aan het trimmen. De zeis die het jaar daarvoor hadden gekocht raakte bedolven onder andere rommel in de schuur en zag het daglicht niet meer de twee jaar daarna.

Dat jaar ging er iets in de trimmer kapot en ik kon het niet fixen. Omdat ik toch wel graag het gras wilde afkorten, nam ik – met enige aarzeling – de zeis weer ter hand en startte. Het duurde even voordat ik het ritme weer te pakken had, maar toen werd het in één klap duidelijk:

“The longer Levin went on mowing, the oftener he experienced those moments of oblivion when his arms no longer seemed to swing the scythe, but the scythe itself his whole body, so conscious and full of life; and as if by magic, regularly and definitely without a thought being given to it, the work accomplished itself of its own accord. These were blessed moments.”

Net als rolschaatsen over de boulevard in L.A. voor Slomo en urenlang programmeren voor een software-engineer; gras maaien met een zeis brengt je in The Zone. Tolstoy had dit al door toen hij het voorgaande opschreef in z’n boek Anna Karenina.

We hebben hier in Rassa nog geen zeis gekocht maar die staat weldegelijk op het boodschappenlijstje. Een houten zeis het liefst. En als die gekocht is en ik ben klaar met zeisen, dan ga ik proberen of Vido’s manier van het verzamelen van het gras hier op de steile weiden ook lukt. Zij is fantastisch!