Partir c’est mourir un peu

by | Apr 5, 2015

Voor sommigen komt het misschien als een verrassing, maar we gaan de Alpen verlaten. Nadat we bijna een jaar in Rassa gewoond hebben, besloten we onlangs terug te gaan naar Nederland. De afgelopen waren we al een aantal keren terug in ons kikkerlandje en de beslissing om de bergen definitief vaarwel te zeggen viel ons nogal zwaar. Vandaar dat het op ons blogje een beetje stil was.

Wellicht dat we nog een keer een mooie post schrijven over de ins en outs van onze beslissing. In de tussentijd passeerden tijdens onze vele discussies de afgelopen weken af en toe gebeurtenissen uit het afgelopen jaar de revue die we ons altijd zullen blijven herinneren. Hieronder een kleine opsomming waarmee we voor nu onze periode in de Alpen willen afsluiten.

Frambozen plukken op een frisse herfstmorgen

Hoewel Rassa bekend staat om z’n bosbessen, zijn er veel meer bessen te vinden in de omgeving hier. Bramen, rode bessen, kruisbessen en niet te vergeten een eindeloze hoeveelheid frambozen. We hadden veel lol met de frambozen, het maken van jam, pannenkoeken en de nodige aantallen smoothies. Heerlijk!

De ezels verplaatsen naar een nieuw stukje gras

Het was fantastisch een tijdje 3 ezels in de achtertuin de hebben. Hoewel we ze uiteindelijk niet eens lang genoeg hadden om ze namen te geven denk ik dat ze het leuk vonden bij ons in de wei. Ze elke paar dagen verplaatsen met al het schrikdraad was altijd weer een leuk karwei!

Wakker worden door het geluid van koeienbellen

We hadden af en toe ook koeien in de achtertuin. Begin juni toen ze onderweg omhoog gingen bleven ze twee weken bij ons grazen. En toen in september onderweg naar de winterstal ook weer. Het was fantastisch om wakker te worden met het geluid van koeienbellen en om Indi te laten zien hoe het is zo dicht bij al die dieren te leven. De vliegen waren minder leuk, maar daar raakten we snel genoeg aan gewend.

1.200 schapen op Alpe Prato

Ik denk dat dit onze favoriete plek in de regio is. De eerste keer dat we er aankwamen stonden er 1.200 schapen, een paar ezels en een paard op ons te wachten. We hadden net 4 uur gelopen om er te komen en wat een fantastische beloning kregen we. We gaan hier zeker terugkomen!

Koken op de houtkachel

Het koken op hout gaf ons echt een gevoel van controle en verbinding met de natuur. Nadat we uren en dagen besteed hadden om al het hout te zagen en hakken was de beloning om er in de winter op te kunnen koken groot.