Zaaien en Oogsten

by | Jun 15, 2015

“Wel over de paadjes lopen”, roep ik nog maar eens naar Indi. Ze dreigt weer op een krop sla te gaan staan in al haar ijver de net opgekomen wortelplantjes te begieten. Gelukkig heeft ze het net op tijd door en ze stapt opzij, op het cirkelvormige pad van boomschors dat langs ons veldje loopt net als langs dat van 50 andere stadstuinders.

Van het weekend waren we weer in Nieuw-West en ik moet je eerlijk bekennen, ons veldje is nog bepaald geen weelderige verzameling van lekkernijen. Gelukkig wordt ik elke keer wel weer erg blij als ik er ben; zo blij dat ik het jammer vind om na een uurtje wieden weer richting huis te gaan.

Indi weet inmiddels precies waar de gister staat en we trekken dan ook vaak haar regenpak aan zodat we niet elke keer met een volledig doorweekt meisje opgescheept zitten. Ze banjert enthousiast heen en weer tussen kraan en veldje met haar klotsende groene gietertje en als ze haar aandacht even niet meer bij de bewatering van onze tere plantjes kan houden is er altijd een trampoline en een schommel die uitkomst bieden.

De ervaring is een stukje minder intens dan in de Alpen. Waar in Noord-Italië het geluid van de waterval domineerde als we in de moestuin de grond aan het bewerken waren, moeten we het hier doen met auto’s die voorbijrazen over de A5. Ach, het klinkt bijna hetzelfde denk ik dan en ik merk dat ik me er gemakkelijk overheen kan zetten. Ook het uitzicht is een stuk minder aantrekkelijk, en hoewel je zou zeggen dat dat uitzicht op een gegeven moment saai wordt, ben ik er in Rassa nooit helemaal aan gewend geraakt. Het grootste nadeel nog wel van de opzet waar we voor nu voor gekozen hebben is dat onze tuin ver weg is en we dus niet even 5 minuten voor de avondmaaltijd op een steenworp afstand van ons huis een krop sla of een paar tuinbonen kunnen plukken. Psst… niet doorvertellen, maar vaak gaan we zelfs met de auto.

Ondanks dat alles zijn we er vaak en we hebben dan ook onze eerste echte oogst binnen! 2 maanden geleden (de foto hierboven is van toen) werden de eerste lijntjes getrokken en gingen de zaadjes de grond en de eerste vruchten zijn inmiddels rijp voor de pluk! Zes tuinbonen! Gedopt en wel gingen ze door de sla (ook die is van ‘eigen’ grond) en ze smaakten heerlijk! Daarnaast doen de aardappels het prima; ze beginnen inmiddels voorzichtig te bloeien. De wortelplantjes hebben het ook gered en de maïs, hoewel nog klein gaat ook al een beetje de lucht in.

Het probleem van de afstand gaat hopelijk van tijdelijke aard zijn. Met een beetje geluk hebben we volgend jaar alles weer bij huis. Voor nu is het goed en ben ik blij dat de break met de Alpen qua natuurbeleving voor Indi niet nog veel groter is.

“Sla, sla”, roept Indi terwijl ze weer bijna van het paadje af dreigt te stappen, dit keer op de pastinaak. “Indi, paadje”, zeg ik. Ze haalt nonchalant haar schouders op en zwaait haar gietertje nog een keer in het rond. “Gie-te-ren”, zegt ze. Ik glimlach en trek nog een distel uit de grond.